دوربین مخفی و شوخی پرخطر؛ از سرگرمی تا مسئولیت کیفری (با نگاهی به مبانی قانونی)
تاریخ ارسال : 1405/03/09
■ شوخی خطرناک، مسئولیت واقعی
این روزها تولید محتوای «دوربین مخفی» و شوخیهای پرهیجان در شبکههای اجتماعی، برای خیلیها به راهی برای جذب مخاطب و افزایش بازدید تبدیل شده است. اما چیزی که بسیاری نادیده میگیرند، این است که مرز میان سرگرمی و مسئولیت کیفری، بسیار باریکتر از آن چیزی است که تصور میکنند.
● فرض کنید برای خنداندن مخاطب، فردی را ناگهان میترسانید. او از شدت ترس بیاختیار فرار میکند، زمین میخورد یا حرکتی ناگهانی انجام میدهد که باعث آسیب به خودش یا حتی شخص دیگری میشود. آیا در چنین شرایطی میتوان گفت چون قصد آسیب نداشتهاید، مسئولیتی هم ندارید؟
پاسخ منفی است.
● بر اساس ماده ۴۹۹ قانون مجازات اسلامی، هرگاه شخصی دیگری را بترساند و آن فرد در اثر ترس، بیاختیار فرار کند یا حرکتی از او سر بزند که موجب صدمه به خودش یا دیگری شود، ترساننده میتواند مسئول شناخته شود. به بیان ساده، اگر ترس ناشی از رفتار شما منشأ حادثه باشد، دیگر نمیتوان همهچیز را با عنوان «شوخی» توجیه کرد.
● نیت شما هرچقدر هم بیضرر باشد، وقتی نتیجه رفتار شما به آسیب جسمی یا خسارت منتهی شود، موضوع از فضای سرگرمی خارج و وارد قلمرو مسئولیت قانونی میشود. در چنین مواردی، آنچه اهمیت دارد فقط قصد شما نیست، بلکه اثری است که رفتار شما بر دیگری گذاشته است.
● بسیاری از شوخیهای افراطی که صرفاً برای جلب توجه یا افزایش دنبالکننده طراحی میشوند، در عمل میتوانند آغاز یک پرونده قضایی باشند. یک لحظه هیجان، یک واکنش غیرارادی، و یک آسیب جدی کافی است تا آینده حرفهای و حتی زندگی شخصی فردی که این محتوا را تولید کرده، با مشکل جدی روبهرو شود.
●شوخی وقتی ترس واقعی ایجاد کند و به آسیب بینجامد، دیگر شوخی نیست؛ میتواند یک مسئولیت کیفری و حقوقی کامل باشد.
● اگر قصد تولید چنین محتواهایی را دارید، بهتر است پیش از انتشار، ابعاد حقوقی آن را جدی بگیرید؛ چون هزینه بعضی شوخیها، بسیار سنگینتر از چند ثانیه خنده و چند هزار بازدید است.
